Scripties

Onze leerlingen die afstuderen als yoga-docent schrijven scripties, waarvan de samenvattingen hier te lezen zijn.

Vorige pagina | Overzicht

Toegevoegd op 01/11 door Ina te Raa

In oktober 2006 heeft Ina te Raa haar opleiding bij Raja Yoga Nederland tot yoga-docente afgesloten met een scriptie getiteld Yoga & Autistische Kinderen. In het hierna volgende stukje vertelt Ina over haar scriptie en het wordingsproces ervan.

 

Yoga & Autistische Kinderen

De ‘geboorte’ van de scriptie was een bijzonder moment al meteen vanaf de start. Ik liep al lang rond met de gedachte dat ik af wilde studeren als yoga-docente, maar had nog geen concrete titel voor de te maken scriptie. Toen kwam in een ‘gewone’ les de titel als een kadootje naar mij toe, doordat Klaas, mijn yoga-docent, pratende over titels en scripties in het algemeen, opperde “ Je zou ook een scriptie kunnen schrijven over autisme & yoga”. Direct na de les ging ik naar hem toe en vertelde hem: dit wordt mijn titel.

Ik volgde in die periode een studie autisme voor mijn werk en deed al langere tijd aan yoga. Er leefde diep van binnen de intentie het geheel te integreren. De uiteindelijke vorm was mij echter nog niet duidelijk.
Na een periode van ziekte en rust ontstond als eerste het praktische gedeelte. Op een speelse manier maakte ik een lessencyclus waarin autistische kinderen rond de leeftijd van 6 à 7 kennismaakten met yoga.
Het doel van deze lessencyclus was, dat autistische kinderen zichzelf als één geheel zouden ervaren.

Uit wetenschappelijke literatuur en mijn eigen dagelijkse praktijk merkte ik,dat autistische kinderen de wereld om hen heen benaderden vanuit de cognitie (het denken / het mentale). Deze cognitieve strategie geeft autistische kinderen houvast en ‘grip’ op de wereld om hen heen, ook op sociale relaties. De elementen die ik koos uit de yogalessen, stimuleerden dus niet alleen het mentale gebied ( sterke kant)maar vooral ook het emotionele gebied. Uit de “Yoga Dipika” selecteerde ik de asana’s, die met name een heilzame werking op Vishuddi chakra hadden. Ik startte echter met asana’s die een beroep deden op het goed aarden, en van daaruit werkte ik geleidelijk aan verder.

Omdat het jonge autistische kinderen waren ging mijn voorkeur bij het uitzoeken van de asana’s uit naar dierenhoudingen. Iedere les begon met een korte concentratie oefening gevolg door het beoefenen van de asana’s en een ontspanningsoefening, waarbij de autistische kinderen, liggend op een handdoek, konden luisteren naar rustige muziek. Ik sloot de les altijd af met een creatieve verwerking; de ene keer een verfopdracht, de volgende keer een klei opdracht.

Hele mooie herinneringen heb ik aan het samen ervaren en uitvoeren van de lessencyclus met de kinderen. Sommige ervaringen liggen ‘vast’ op foto’s, die de stagiaire die ik toen had van mij en de kinderen maakte. Eén ervaring wil ik hier graag beschrijven omdat de heilzame werking van yoga op autistische kinderen duidelijk zal worden.
Voordat ik met de eerste les begon, liet ik de kinderen een boom verven op een groot wit vel papier. Eén autistisch jongetje verfde een boom maar de kruin had geen kontakt met de stam, hing ‘los’ boven de stam. Na de eerste les, waarin het aarden centraal stond en alles in het teken stond van de boom, dus ook van de boomhouding uit de “ Yoga Dipika”, verfde hij tijdens de creatieve verwerking opnieuw een boom, maar dit keer als één geheel. Dit ontroerde me en zette me tevens aan op de ingeslagen weg verder te gaan.

Na de uitvoering van het praktische gedeelte van de scriptie waarin ik reflecteerde op de gegeven lessen ontstond er een rustperiode. Uiterlijk gebeurde er niets, maar van binnen groeide ik toe naar een vorm om het theoretische gedeelte te beschrijven. Ik had van te voren het idee dit in het voorjaar te doen. Echter ik voelde mij van binnen niet rustig genoeg en er brak een te drukke periode op mijn werk aan. Op dat moment besloot ik de tijdslimiet van het voorjaar ‘los’ te laten en het te verplaatsen naar de zomervakantie, en in die vakantie ging het beschrijven van het theoretische gedeelte als vanzelf.

Het praktische gedeelte en theoretische gedeelte werden een doorlopend geheel, met als rode draad mijn persoonlijke proces waarbij het invoelingsvermogen (zachte kant) een belangrijke rol speelde.
De lessencyclus heeft ook voor mij een heilzame uitwerking gehad en brengt mij tot de stelling, dat wij van autistische kinderen nog veel kunnen leren. Van kinderen kunnen wij sowieso veel leren. Zoals de bijbel zegt,

Laat de kinderen ongemoeid, belet ze niet bij mij te komen, want het koninkrijk van de hemel behoort aan wie is zoals zij.

Door: Ina te Raa