Berichten

Welkom bij het laatste nieuws en alle laatste agendapunten die u niet mag missen!

Vorige pagina | Overzicht

De Dansende Kraanvogel

Toegevoegd op 30-11-1999

Het vasthouden van het geluk en daar dankbaar en tevreden mee zijn én blijven; daar zit nu net het probleem. Zeker als je steeds meer wilt hebben. En hebben van geluk went natuurlijk als je steeds maar geluk hebt in het leven. Daarin schuilt het risico, zeker als je nog uitgedaagd wordt ook!

Het volgende verhaal gaat hierover. Het wordt gesymboliseerd door ‘de dans van een kraanvogel’. De kraanvogel is in India het symbool van dankbaarheid en geluk.

Lang geleden leefde er een arme student. Hij was een kunstenaar en tegelijkertijd zeer belezen. Hij kon prachtig op een fluit spelen, dichten en schilderen. De jongen was straatarm, maar gelukkig. In de vroege avond ging hij meestal op bezoek bij zijn vriend, de herbergier. Daar zette hij zich neer op zijn favoriete lievelingsplaatsje in een hoek van de gelagkamer en begon te schrijven of te schilderen.

Op een dag kwam de student weer de herberg binnen en schilderde een prachtige kraanvogel op de muur. Toen wendde de student zich tot zijn vriend de waard en sprak: ‘Beste waard, vandaag vertrek ik uit deze plaats. Maar omdat u altijd zo goed voor mij bent geweest, heb ik uit dankbaarheid als afscheidsgeschenk deze kraanvogel op uw muur geschilderd. U hoeft maar driemaal in de handen te klappen en de kraanvogel strijkt neer op de vloer en maakt een dansje voor u en de gasten. Dat zal u geluk brengen. Maar u moet er rekening mee houden, dat de vogel slechts eenmaal per dag kan dansen.’

Na deze woorden klapte hij driemaal in zijn handen om aan te tonen dat hij de waarheid sprak. En ja hoor, de kraanvogel sloeg zijn vleugels uit, streek met de snavel zijn veren glad en daalde neer op de vloer. Met lichte bewegingen begon hijop een wonderbaarlijke manier te dansen. De gasten hielden hun adem in. Toen de vogel zijn dans beëindigd had, vlooghij weer op van de grond en was daarna weer de bewegingslozeafbeelding op de muur. Vanaf die dag brak er een gouden tijd aan in de herberg. Het geluk kon niet op. De gasten stroomden toe, want iedereen wilde de dans van de kraanvogel zien.

Op een dag verscheen een hebzuchtige rijkaard in de herberg. Hij had alles wat hij wenste, maar was nooit tevreden en wilde altijd meer. Toen de kraanvogel gedanst had, eiste de man dat het dier nog een keer zou dansen. De waard weigerde, maar de rijkaard, gewend dat alles voor geld te koop was, wierp een buidel met goudstukken op tafel en zei autoritair: ‘Ik wil dat hij nog eens danst!’. Wat moest de waard nu doen? Geld kon hij altijd wel gebruiken!

Met een kloppend hart klapte hij nog eens driemaal in de handen. De kraanvogel aan de wand bewoog zich, maar wel langzamer dan anders en daalde met een droevig hangende kop naar beneden. Hij danste, maar het leek op een dodendans. Alle gasten kregen tranen in de ogen. Toen de kraanvogel de dans beëindigd had, bleef hij roerloos staan.

Plotseling werd de deur van de herberg geopend en daar stond de arme student. Hij had zijn fluit in de hand en zonder een woord te zeggen, begon hij te spelen. Deemoedig liep de kraanvogel naar hem toe. De student verliet de herberg en liep het dorp door. Hij speelde een trieste, beklemmende melodie, die de mensen nooit meer zouden vergeten. Een paar passen achter de student liep de kraanvogel droevig voort. Toen zij aan het einde van het dorp gekomen waren, verdwenen zij plotseling in het niets, alsof ze door de aarde waren opgeslokt. Sindsdien heeft niemand meer iets van hen vernomen. Het was nu afgelopen met het geluk van de waard! Immers als men te begerig is, verdwijnt het geluk en blijft men alleen, geestelijk en materieel arm en droevig achter.