Berichten

Welkom bij het laatste nieuws en alle laatste agendapunten die u niet mag missen!

Vorige pagina | Overzicht

Morgen kom ik weer terug

Toegevoegd op 30-11-1999

Soms gebeuren er dingen in je leven die onverklaarbaar zijn. Je vraagt je dan af: ‘is het toeval of niet, bestaat er nog iets meer dan dit leven, kunnen gestorven zielen communiceren met mensen op aarde?’ Vragen die we niet met een duidelijk ‘ja of nee’ kunnen beantwoorden, maar er blijven aparte fenomenen…

Het vorige verhaaltje over ‘het niets is ALLES’  kent nog een apart gevolg. De laatste 15 jaren van zijn leven hadden mijn vader en ik gelukkig een warm contact met elkaar. Ik hielp hem met zijn administratie die hij steeds ingewikkelder vond worden. Hij had dat mentale overzicht niet meer. Het blijft altijd een apart gevoel dat in het leven de rol tussen kinderen en ouders veranderen. En zo had ik bemerkt dat mijn vader ondanks alles tijdens zijn leven een simpele maar mooie wijsheid had gekregen. We hadden mooie gesprekken. Het bijzondere was zijn mildheid. Hij veroordeelde nimmer. Ik ontving van hem vele wijze adviezen, als van een Guru.

In één van onze gesprekken over het leven daagde ik mijn vader uit. Als hij zou overlijden en er was iets na de dood, dan zou hij me dat laten weten. Hij beloofde dat glimlachend en keek me diep in de ogen aan. Na de crematie moesten we zijn huis leeg halen. Ik had een zware doos met boeken in mijn handen en liep al kreunend van de zware last de lege keuken in waar we altijd aan een formica tafeltjes zaten. Plotseling viel er met een enorme knal een boek uit de doos op de grond, precies op de plek waar mijn vader altijd aan zijn tafeltje zat. Iedereen schrok en liep snel de keuken in om te zien wat er was gebeurd. Ik zette de doos neer en pakte het boek van de grond. Toen ik de titel las, was ik enige tijd stil en ’stom verbaasd'. De titel van het boek (een Nederlandse roman) was zeer bijzonder: ‘Morgen ben ik weer terug’. Ik vertelde aan mijn broer en zusters de afspraak die ik met hem ‘bij wijze van grap’ had gemaakt. Het werd even stil en we moesten een traan wegpinken. Hoe misten we hem toen! Was dit het antwoord vanuit het NIETS… Toch twijfel: ‘Morgen is steeds morgen!’. Ik heb inmiddels de twijfel losgelaten en het voorval als een mooie herinnering aan mijn vader in mijn hart bewaard.